‘Dikke mensen horen niet in reclame.’
Dat zei iemand onlangs op een kerstborrel. ‘Dikke mensen in reclame is een slecht voorbeeld voor onze kinderen. Hiermee geven we aan dat dik zijn de norm is en dat het normaal is’.

Fred, mijn buurman, drukt demonstratief daarop een brok kerststol naar binnen, slaat op zijn buik en roept: ‘beetje dik mag best. Enne, goed gereedschap hangt onder een afdakje’. Waarop Anouk, zijn nichtje, lacht: ‘Ja, maar zonder licht groeit er niks.’
‘We moeten in Nederland niet zo zeuren over van alles’, roept Fred en wrijft triomfantelijk over zijn buik waarbij hij uitdagend naar zijn overbuurvrouw kijkt; de buuf die veel van tante Cor uit Gooise vrouwen wegheeft. Type ruwe bolster, blanke pit.
‘Je nichtje heeft gelijk,’ bijt ze Fred toe terwijl ze een grijze lok uit haar gezicht blaast, rechtop gaat zitten en haar kleine billen in de stoel graaft. Klaar om te vuren.
‘Het aantal te dikke mensen in Nederland is niet normaal,’ zegt ze fel. ‘Ze krijgen vroeg of laat allemaal suikerziekte, hart- of vaatziekten. En wij voor hen maar die steeds hogere zorgpremie betalen. Mensen die roken, niet bewegen, slecht leven moeten aanzienlijk meer premie betalen, vind ik.’
‘Je moet niet zo discrimineren,’ zegt Fred. ‘Pure polarisatie wat je nu zegt.’

De toon is gezet.

‘Niks discrimineren. Dit is gewoon obesitas promoten. We moeten sowieso eens ophouden met die betutteling,’ roept mijn overbuurvrouw. Ze slaat haar Spa achterover en knalt het glas op de tafel. ‘Daar gaat Nederland nou aan kapot. Aan regels. Dit mag je niet zeggen, dat mag je niet zeggen. En o god als we een transgender met hij of zij aanspreken. Dan breekt de pleuris uit. Het is niet normaal Fred dat er in treinen niet meer ‘goedemorgen dames en heren’ wordt omgeroepen maar ‘beste passagiers.’ Ze gaat op het puntje van haar fauteuil zitten. ‘Hoeveel type mensen hebben we nu wel niet? Transgenders, non-binaire mensen…’
‘Even ChatGPT checken,’ gniffelt Anouk.
‘Transgender, Non-binair, Cisgender, Gender fluïde, Agender, Two-spirit,’ zegt Anouk terwijl ze een lachje onderdrukt.
‘En we hebben ook nog Panseksuelen en Aseksuele mensen. Wat ben jij, Fred?’ lacht ze.
‘Ik ben een Non-Bourgo. Iemand die niks tegen mensen met een Bourgondische inslag heeft.’ Hij buldert het uit van het lachen en klauwt zijn hand in het bakje borrelnootjes voor hem op tafel.
‘Lekker makkelijk, Fred. Alles weglachen,’ zegt mijn overbuurvouw. ‘Ik blijf erbij: dikke mensen horen niet in reclames.’
‘Wat vind jij eigenlijk, Jurriaan? Jij zit toch in de reclame?’ vraagt Fred aan mij. Ik vertel Fred deze discussie voor te zetten op de socials. Puur uit nieuwsgierigheid om te peilen van grosso modo van deze kerstborreldiscussie vindt.

Ik wens iedereen een liefdevolle lente.
Kies je woorden aankomend jaar zorgvuldig, want in woorden zit ook energie.

Ondertussen tik ik nog een bitterballetje weg. Dik voor mekaar!